Thursday, September 22, 2016

Why can't you stay at home?

The highway was more or less clear of traffic. A few two-wheelers darted here and there as though they were in a video game. From his elevated seat, the driver could see far ahead. Someone was crossing the road. But they would be gone by the time he reached. He shot ahead. He could win this video game.

The old couple was crossing the road, slowly, carefully, taking one step at a time. The woman, her back bent, her eyes failing in the brightness of the day, her body responding too slowly to her will, looked to her right. A huge lorry hurtling towards you on the highway is one of the most terrifying sights. She froze, grabbed her husband's hand tight and stared.

"Walk on, walk on," said her husband, pulling her forward. A few scooters and autos sped past them through either side.

The lorry driver groaned and hit the brakes. The vehicle came to a stop a few feet away from the still gaping old woman. She looked up at the driver and in her eyes he saw plain terror. "Why can't you just stay at home?" muttered the thirty-ish driver under his breath.

She saw his lips move and she knew what he thought.

The husband dragged her forward and they slowly crossed to the other side.

The driver let out a sigh and released the brakes. His own old age was too far away and remote, but he did wonder if he would be bent and slow and frightened as the old woman.

Where was she going, anyway? If she can't walk, she should have stayed at home. Probably going to the doctor or to get some medicine. Who knows what was in store for him some day? He forgot about them soon.

But the old couple weren't going to see the doctor or to get some blood test done or to buy medicines. Not today. Today, they were going to the restaurant across the road, owned by Tamilians, to eat masala dosa. No one can make masala dosa like the Tamilians, she always said. For that matter, no one can make lemon rice or curd rice like the Tamilians, she added, but I am not particularly fond of those. I am a fan of their masala dosa.

I will bring you a parcel, her husband had said.

You always do that, she replied, but today I want to go there. It's been a long time since I went out. I want to see the road and the people. I want to sit there, drink the hot tea, hear the chatter and smell the smells - even a nauseating mixture of sweat and cooking oil and many other things. I don't want to sit at home and be safe. And dosa wrapped in a parcel does not taste half as good as dosa freshly served. Her mind was still eager for adventure though her body wasn't.

They sat in the hotel for a long time. She ate hot masala dosa and vada, and had tea. Life around her moved swiftly, with people occupying and vacating seats, someone yelling across the hall, waiters rushing back and forth, plates clanging in the kitchen. Before retirement, her life was like that too. Speed defined her days. She had been the one rushing back and forth, yelling at someone, and clanging plates in the kitchen. But now she had the luxury of stopping and enjoying the sights, being a part of it, even when she was not a part of it.

The world may have turned its back on her, but she had not turned her back on it. The world may try to confine her to her house and scare her into obeying the 'rules' but she would break free, in small ways, whenever she could, if only for a few stolen moments of happiness.

When they came out, she held her husband's hand as they came down the steps one at a time. An auto driver stepped forward. Can I drop you home? he asked.

I will walk, she said to him with a smile. Now she had the time to stop and acknowledge the gentleness in his voice. He wasn't looking for fare, he was genuinely interested to help. She was in no hurry. She did not have to say 'No' and run any more. Life was slow and precious, and every moment counted.

She looked up at her husband for approval. Can we walk?

He nodded. The auto driver held her hand and helped her cross the road. When he saw a vehicle approach from the distance he raised his hand to stop it. The car and the scooters stopped as the couple crossed the road, slowly, carefully, on their way back home.

Monday, September 12, 2016

ഒരു കന്നഡ ടാക്സി യാത്ര

ബാംഗ്ലൂരില്‍ താമസം തുടങ്ങിയിട്ട് തുമ്പ കാലമായെങ്കിലും കന്നഡ മാതാടുന്ന കാര്യത്തില്‍ വളരെ പുറകിലാണ് ഞാന്‍. ഇവിടെ മിക്കവാറും പേര്‍ക്കു ഹിന്ദിയും ഇംഗ്ലീഷും മനസ്സിലാവും എന്നതു കൊണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ എളുപ്പത്തില്‍ നടക്കും. അതുമല്ലെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ ചെന്നു കേറുന്ന സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റ്‌ ഒരു മലയാളിയുടെതാകാന്‍ സാധ്യത വളരെ കൂടുതലുമാണ്.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവിടവിടെ തട്ടിമുട്ടി കുറച്ചു വാക്കുകള്‍ എടുത്തു കാച്ചുന്നതു കണ്ട എന്‍റെ സുഹൃത്ത് (ആന്ധ്രാക്കാരി) “ജീനയ്ക്ക് കന്നഡ അറിയാമല്ലേ?” എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ നന്നായി സുഖിച്ചു. എങ്കിലും കുറ്റം സമ്മതിച്ചു: “ഒരു പത്തോ പതിനഞ്ചോ വാക്ക് അറിയാം. അതു വച്ച് ഒപ്പിക്കാവുന്നത് ഒപ്പിക്കും. സ്റ്റോക്ക് തീര്‍ന്നു കഴിയുമ്പോ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള മറുഭാഷയിലേക്ക് ചാടും.”

കന്നടയിലും ലാലേട്ടന്‍റെ ഹിന്ദി പോലെ പാളം തെറ്റാന്‍ തക്കത്തിന് കുറെ ഗ്രാമര്‍ ഉണ്ട്. അതു കൊണ്ടു തന്നെ എന്‍റെ കന്നഡ പ്രയോഗം തുടങ്ങി ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇങ്ങോട്ടു ചോദ്യം വരും: “മാഡം ഹിന്ദിയാണോ?”

മുഖത്തെ മഞ്ഞളിപ്പ് മറച്ചു വച്ച് അന്തസ്സായി പറയും, “അല്ല, മലയാളം.”

കഴിഞ്ഞ ദിവസം സിറ്റിയിലേക്ക് പോകാന്‍ ടാക്സി വിളിച്ചു. സുമുഖനും പ്രസന്നവദനനും, അതിനു ചേര്‍ന്ന പേരിന്‍റെ ഉടമസ്ഥനുമായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഒരു വെളുത്ത കാറുമായി എത്തി.

രാവിലെയായതു കൊണ്ട് ട്രാഫിക്ക് ഉണ്ടോ എന്നു കന്നഡത്തില്‍ ചോദിച്ചു. അറിയില്ല, ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്ന് നേരിട്ട് വരികയാണ്, വീട് ഇവിടെ അടുത്തു തന്നെയാണ്, എന്നു മറുപടിയും കിട്ടി. ആദ്യത്തെ പ്രശ്നോത്തരി പാസായതു കൊണ്ട് ഞാന്‍ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ട്രാഫിക്കിനെ പറ്റി ഒന്നു രണ്ട് അഭിപ്രായങ്ങള്‍ നിരത്തി. ഉടന്‍ തന്നെ “മാഡം ഹിന്ദിയാണോ”, “അല്ല മലയാളം” എന്ന സ്ഥിരം ഡയലോഗ് ഞങ്ങള്‍ കൈമാറി.

ഒരല്പം ചമ്മിയെങ്കിലും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. കൈയിലുള്ള പത്തു വാക്കും എടുത്തു പയറ്റി. പിന്നെ കുറെ നേരം ഫോണില്‍ നോക്കിയിരുന്നു. മുക്കാല്‍ മണിക്കൂറെടുക്കും എത്തേണ്ടിടത്ത് എത്താന്‍. അതു വരെ ഈ പത്തു വാക്കുകള്‍ കൊരുത്ത് പ്രയത്നിക്കാന്‍ കെല്‍പ്പില്ല.

അയാള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. കണ്ണാടിയില്‍ കൂടെ എന്‍റെ റിയാക്ഷന്‍ നോക്കി. അയാള്‍ ചിരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനും ചിരിച്ചു. ഇടയ്ക്കു തലയാട്ടി. ഇടയ്ക്കു “ഹാവ്ദാ?” എന്ന് ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. ദൂരെ പാലം കടന്നു നീളുന്ന ട്രാഫിക്ക് നോക്കി അയാളെന്തോ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനും ‘ശോ, എന്തൊരു ട്രാഫിക്ക്’ എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ തല കുലുക്കി. അടുത്തു കൂടെ കടന്നു പോയ വിലകൂടിയ വണ്ടി ചൂണ്ടി കാണിച്ചിട്ട് അയാള്‍ പറഞ്ഞു, എല്ലാര്‍ക്കും ജാഗ്വാറും ബി.എം.ഡബ്ല്യുവും വേണം, റോഡിലാണെങ്കില്‍ സ്ഥലവുമില്ല. അങ്ങനെ തന്നെയാണോ പറഞ്ഞത് എന്നെനിക്ക് യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ല, പക്ഷേ അതു പോലെയൊക്കെ തന്നെ തോന്നിയതു കൊണ്ട് ഞാനും നീട്ടി മൂളി.

കുറച്ചു ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പ്രസന്നവദനന്‍ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി എന്തോ പറഞ്ഞിട്ട് ചിരിച്ചു. ഞാനും അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കി നല്ലവണ്ണം ചിരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്കൊരു ചിന്ന ഡൗട്ട്.

“കുറെ നേരമായല്ലോ ഞാന്‍ പറയുന്നതും കേട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു വസ്തു മനസ്സിലാകുന്നില്ലെങ്കിലും തല കുലുക്കി ഇരിക്കുവാ അല്ലെ” എന്നായിരിക്കുമോ അയാള്‍ പറഞ്ഞത്? അതിനും ഞാന്‍ നല്ലവണ്ണം തല കുലുക്കി ചിരിച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

പിന്നെ കൂടുതല്‍ നാണം കെടാതെയിരിക്കാന്‍ ഫോണില്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകനെ വിളിച്ച് ഒന്ന് രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ മലയാളത്തില്‍ ചോദിച്ചു. പിന്നെ ഫോണില്‍ നിന്ന് തലയുയര്‍ത്താതെ ഇരുന്നു. വാട്ട്സ് ആപ്പില്‍ പോലും ഒരു മനുഷ്യന്‍ മിണ്ടുന്നില്ല. എന്നാലും അതും നോക്കി മുകളിലേക്കും താഴേക്കും സ്ക്രോള്‍ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. എനിക്ക് ഒരുപാടു പണിയുണ്ട് എന്നു തോന്നിക്കാന്‍ മുഖത്ത് ഗൗരവഭാവം വരുത്തി. പുറത്തേക്കു നോക്കി ആലോചനയില്‍ മുഴുകി.

ബാംഗ്ലൂരില്‍ സ്ഥിരതാമസമാക്കുന്നതിനും എട്ടോ പത്തോ വര്‍ഷം മുന്‍പ് ഉഡുപ്പിയില്‍ കുറച്ചു നാള്‍ താമസിക്കാനിടയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മുടി വെട്ടാമെന്നു കരുതി ഒരു പാര്‍ലറില്‍ കയറി. പെട്ടെന്നു തീരുമാനിച്ചതായതു കൊണ്ട് തലയിലെ എണ്ണമയം കഴുകി കളഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു.

ചീകി തുടങ്ങിയതും മുടി വെട്ടുന്ന പെണ്‍കുട്ടി എന്തോ എന്നോടു പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. കന്നഡയില്‍ എനിക്ക് അക്കാലത്ത് ആകെ അറിയാവുന്ന വാക്ക് ‘ഉഡുപ്പി’. മുടിയെ കുറിച്ചാണ് ഇവര്‍ പറയുന്നത് എന്നു മാത്രം മനസ്സിലായി. ഞാന്‍ മുന്‍പിലുള്ള കണ്ണാടിയിലൂടെ അവരെ തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. എന്‍റെ മുഖം കണ്ടാല്‍ ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാകും ഞാന്‍ ‘കുന്തം വിഴുങ്ങി’ ഇരിക്കുകയാണെന്ന്. പക്ഷേ ഈ കുട്ടിയാണെങ്കില്‍ എന്നെ നോക്കുന്നതേയില്ല. കുറെ നേരം എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. “എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല” എന്നു പറയാന്‍ പോലും ആ പെണ്‍കുട്ടി എനിക്ക് ഒരു ഗ്യാപ്പ് തന്നില്ല. അവസാനം ഒരു വിധത്തില്‍ മുടി വെട്ടി തീര്‍ന്നു. പൈസ കൊടുത്തു ഞാന്‍ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി. കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞ് ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോഴാണ് മുടിയിലെ എണ്ണയെ കുറിച്ചുള്ള ലെക്ചര്‍ ആയിരുന്നു അതെന്നു മനസ്സിലായത്. പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റോളം തലകുലുക്കുകയോ മറുപടി പറയുകയോ മൂളുകയോ ചെയ്യാത്ത എന്നോട് അവര്‍ നിര്‍ത്താതെ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് ഇപ്പോഴും എനിക്ക് അത്ഭുതമാണ്.

45 മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പ്രസന്നവദനന്‍ എന്നെ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചു. എന്‍റെ കൈയില്‍ ചില്ലറ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് രണ്ടു രൂപ കുറച്ചാണ് കൊടുത്തത്. അതു മതിയെന്നും, അങ്ങോട്ട്‌ ഡോര്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ വണ്ടി വരുന്നുണ്ടോ എന്നു ശ്രദ്ധിച്ച് ഇറങ്ങണമെന്നും പറഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ അയാള്‍ യാത്രയായി.

അയാള്‍ എന്നെ കളിയാക്കിയതല്ല എന്നും കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞ് യാത്ര ചെയ്‌താല്‍ ട്രാഫിക്ക് ഒരു മുഷിപ്പായി തോന്നില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തായിരിക്കും എന്നും എനിക്കു നല്ലവണ്ണം അറിയാവുന്നതു കൊണ്ട് ഞാന്‍ അയാള്‍ക്ക് ടാക്സി ആപ്പില്‍ അഞ്ചു സ്റ്റാറും കൊടുത്തു.

Wednesday, August 31, 2016

A Walk in the Past

Wandering the corridors of memory
Seeking the footsteps long faded
The streets of our childhood
The people of our youth

The bushes have been cleared
New plants have now sprouted
The roads have been paved
And houses freshly painted

The past has been broken down
And rebuilt for the future
Lost is it that once was
Moments precious, every day.

Over the layer of newness
Below the splendid pavement
I strive to find the old signs
That we had left behind

Our yesterdays, our life,
Chipped and shaped anew
The familiar paths, buried,
Beneath the burden of Today.

Wednesday, August 24, 2016

What's on my mind??



You really don't want to know what's on my mind this morning, Facebook. Trust me, you can't handle it. You're like a kid who runs off to tell the world everything, because you are a 'global citizen'. You consider it your duty to broadcast what you heard to the planet, and to aliens if any be listening. You want to impress everyone. You, with your wide eyes and pretentious heart, want the world to think that you are honest and sincere and trustworthy.

What's on my mind are dark and brooding and nasty thoughts; and you know very well that thoughts mean action. If I put my thoughts into action, you know what will happen? Annihilation. Go, Google that word. You being the loudmouth that you are, you would want to go to the cops or FBI or whoever you think can handle it, so that you can sit back and call yourself 'law-abiding.'

No, I'm afraid you can't handle the truth!

So, I am sorry, you are not going to hear a word of what is now clogging my mind, threatening to explode my head.

Be content with the sunny beaches and vacations and children's award photos and happy families, and you'll be fine. Stop nagging me about what's on my mind, cos I'm never gonna tell you. No one in his right mind is going to ever tell you what is actually on his mind.

Monday, August 15, 2016

Choices and Sacrifices

Every mother has a story to tell:
Of stepping back when children are young,
Of letting go of career and passion,
Putting a pause on certain dreams.

She would not call it sacrifice, though,
As she reiterates to herself and others-
The dilemma is same for all mothers, and
Her choice is right, her path is true.

If she had to let a part of her life go,
She had chosen the right one to lose.
She's doing it for none but herself
But don't let her attitude deceive you.

You would not a hear a deep sigh
Let out in the darkness of her solitude
A suppressed sob or a lonely tear
If she ever allows it to escape.

For opportunities lost, others gone ahead;
She finds strength in reassuring herself
She's done her best, given circumstances-
Her choice was right, her path was true.

Tuesday, August 2, 2016

മേഘപാളികള്‍ക്കു മുകളില്‍

അതൊരു വാശിയായിരുന്നു. എങ്ങനെയെങ്കിലും അയാളുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റണം. എന്നെ പരസ്യമായി പുച്ഛിച്ച അയാള്‍ എന്‍റെ മുന്‍പില്‍ മുട്ടു മടക്കണം. ‘കൊള്ളാം’ എന്നു സമ്മതിക്കുകയെങ്കിലും വേണം.

പിന്നെ എല്ലാ ശ്രമവും ആ ദിശയിലേക്കായി. എഴുത്തിന്‍റെ ആയുധം പുറത്തെടുത്തത് അയാളോട് മല്ലിടാന്‍. ആരുടെയൊക്കെയോ കഥകളില്‍ നിന്ന് ഊര്‍ജ്ജം കൊണ്ടത് അയാളെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍.

പേനയുടെ തുമ്പ് രാവും പകലുമെന്നില്ലാതെ മൂര്‍ച്ച കൂട്ടിയതും അവസരം വരുമ്പോള്‍ അയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് കുത്തിക്കയറ്റാന്‍.

എഴുത്തിന്‍റെ മനോഹാരിതയെപ്പറ്റി മറ്റാരും പറഞ്ഞത് എന്‍റെ ചെവിയില്‍ കൊണ്ടില്ല. കുറവുകളെ കുത്തിപ്പൊക്കിയതും ഞാനറിഞ്ഞില്ല.

അതുവരെ വായിച്ച കഥകളില്‍ ഒരാള്‍ക്കു വേണ്ടി മാത്രം എഴുതിയ എഴുത്തുകാരെ ഞാന്‍ പരിഹസിച്ചിരുന്നതും സൗകര്യപൂര്‍വ്വം മറന്നു.

ഓരോ തവണ എഴുത്തു ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും അയാളുടെ കാതുകളില്‍ അത് എത്തിക്കാണുമോ എന്നു മാത്രമായി ചിന്ത. അയാളുടെ പാദങ്ങള്‍ ആ വഴി കടന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്നറിയാനായി എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ പരതി.

പുസ്തകങ്ങള്‍ വിറ്റഴിഞ്ഞപ്പോഴും അതിലേതെങ്കിലുമൊന്ന് അയാളുടെ കൈകളിലൂടെ കയറിയിറങ്ങി കാണും എന്നായി പ്രതീക്ഷ. വായിച്ചെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ പോലും അക്കാര്യം അറിയിക്കാന്‍ ഒരു വരി എഴുതില്ല എന്ന് ഉറപ്പ്.

പുസ്തകങ്ങള്‍ പേരുകേട്ട ആളുകള്‍ പുകഴ്ത്തിയതും നാട് മുഴുവന്‍ പ്രശംസിച്ചതും ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല... അവസാനം ഒരു ദിവസം ആരാണ് നിങ്ങളുടെ ‘മ്യൂസ്’ എന്നു ചെറുപ്പക്കാരിയായ പത്രപ്രവര്‍ത്തക ആരാധന തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകളോടെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സിലൂടെ മിന്നിപ്പാഞ്ഞു പോയത് അയാളുടെ മുഖമായിരുന്നു.

ഉത്തരം പറയാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്ന എന്നെ അവള്‍ മെല്ലെ മറ്റൊരു ചോദ്യത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി...

പിന്നെ അവിടെ പറഞ്ഞതൊന്നും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല.

ആ മുഖം... മുപ്പതു വര്‍ഷമായി കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ആ മുഖം... അതിനോടുള്ള വാശി... വൈരാഗ്യം... അതു തന്നെയല്ലെ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എന്നെ എഴുത്തുകാരിയാക്കിയത്?

ഇതെന്തു ഭ്രാന്ത്? ഇതെന്തൊരു ഒബ്സെഷന്‍??

അയാള്‍ എന്നെയും എന്നോടു പറഞ്ഞ കുത്തുവാക്കുകളെയും മറന്നിട്ടു കാലം എത്രയായിക്കാണും!

അതില്‍ നിന്നുയര്‍ന്ന തീപ്പൊരിയാണിന്നു കാട്ടുതീ പോലെ ആര്‍ത്തിയോടെ എനിക്കു ചുറ്റും ആളിക്കത്തുന്നത് എന്ന് അയാള്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.

ഒരിക്കല്‍ പോലും പിന്നോട്ടു നോക്കാതെ അയാള്‍ ജീവിതവും അതിന്‍റെതായ സന്തോഷങ്ങളും ലോകയാത്രകളുമായി എത്രയോ മുന്‍പോട്ടു പോയിക്കഴിഞ്ഞു.

ഞാന്‍... ഞാനിവിടെ കത്തിയെരിഞ്ഞ്‌...

അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് പുസ്തകത്തിന്‍റെ പ്രകാശനത്തിന് ആ മുഖം വീണ്ടും കണ്ടത്. ഒരു ചെറിയ ബുക്ക്‌ സ്റ്റാള്‍. വിരലിലെണ്ണാവുന്നത്ര ആളുകള്‍. എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി പറഞ്ഞു കൈ കൂപ്പിയപ്പോള്‍ പിന്നില്‍ ഒരു പരിചിത മുഖം. നരച്ച മുടി... മുഖത്തു പണ്ടെങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പക്വത.. ജീവിതത്തില്‍ വിജയവും പരാജയവും നഷ്ടവും ഏറ്റു വാങ്ങി എന്നു വിളിച്ചു പറയുന്ന കണ്ണുകള്‍... ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്നു മനസ്സിലായപ്പോള്‍ ആ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ആ പുഞ്ചിരി...

പിന്നീട് മുന്നില്‍ വന്നതും ഇതു വരെ എഴുതിയ എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും വായിച്ചു എന്നും അതില്‍ പലതും വളരെയധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നും പറഞ്ഞത്...

മണിക്കൂറുകള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതെല്ലാം വെറും തോന്നലായിരുന്നോ എന്ന സംശയം...

പിന്നെയുള്ള ദിവസങ്ങളിലെ എന്തെന്നില്ലാത്ത ആനന്ദം... ഈ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിനു വേണ്ടിയാണല്ലോ വര്‍ഷങ്ങളോളം നൊന്തു നീറി പ്രയത്നിച്ചത്...  

തിളച്ചു മറിഞ്ഞിരുന്ന കടല്‍ തെളിഞ്ഞ മഴവെള്ളം പോലെയായി.

അതിനു ശേഷം മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറിയ ചോദ്യം: ഇനിയെന്ത്?

ഇനി ആരെ ബോധിപ്പിക്കാന്‍?

എത്തേണ്ട സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചേര്‍ന്നല്ലോ.

പുസ്തകത്തിന്‍റെ അവസാനതാളില്‍ എത്തിയാലെന്നതു പോലെ എന്‍റെ കഥയും ഇവിടെ അവസാനിക്കുമോ?

പേനയും വെള്ള കടലാസും എടുത്തു വച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഒരു മതില്‍ കടന്നു കയറിയതു പോലെ.. വാതില്‍ ആരോ കൊട്ടിയടച്ചതു പോലെ...

കൈയില്‍ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന വാക്കുകള്‍ പറന്നു പോയതു പോലെ...

മുന്നിലെ വഴി അടഞ്ഞു പോയതു പോലെ..

എഴുത്തു നിര്‍ത്തി പിന്തിരിയാന്‍ സമയമായി എന്നു വരെ തോന്നി.

പിന്നീട് എഴുതിയില്ല. 

കൈവിട്ടു പോയി എന്നു തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും കടന്നു പോയി.

ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ മൂടല്‍മഞ്ഞിലൂടെയുള്ള സൂര്യോദയം നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവ ഓരോന്നായി തിരിച്ചു മനസ്സിലേക്ക് ചിറകടിച്ചു വന്നു. മനസ്സിലെ മതില്‍ക്കെട്ട് ഉരുകി വീണു. ചിന്തകളുടെ കോട്ട താനേ ഉയര്‍ന്നു വന്നു. ഞാന്‍ വീണ്ടും സഞ്ചാരിയായി.

നിലത്തു തന്നെ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന എന്‍റെ കാലുകള്‍ക്ക് ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങാന്‍ ആവശ്യമായിരുന്ന ശക്തിയായിരുന്നു അന്ന് ആ വാശി.

പരിചയമില്ലാത്ത വഴികളിലൂടെ, അന്ധകാരത്തിന്‍റെ ഭീതിയിലൂടെ, പരാജയമെന്ന വെള്ളപ്പൊക്കത്തിലൂടെ എന്നെ നടത്തി അക്കരെ എത്തിച്ച ധൈര്യമായിരുന്നു ആ വൈരാഗ്യം.

മേഘങ്ങള്‍ക്കു മീതെ പറക്കാന്‍ എന്നെ പഠിപ്പിച്ച കരുത്തായിരുന്നു ആ... പ്രണയം...

Monday, July 25, 2016

A Consequence of Dreams

It was the enormity of his dreams that terrified me. And why would it not? He was aiming for the highest of the branches - higher than even the best of us could achieve.

I look into his eyes, they are burning with excitement. I see stars shining in them. His optimism is heart-breaking. No one has done this before, he says. In his eyes, he is a winner already.

I've been there. So I know.

But what I know about him makes me cautious.

I know oh, so well, the path is long and the journey is not easy. Years would pass before we reach anywhere worth mention. But if the journey has to begin, one has to first get into the vehicle. Or start walking. Take baby steps. It is easy to conjure dreams; it takes a great deal of effort to make them come true. The struggle is romantic only in stories or in movies. Or in retrospective; after you've made your mark.

He is a dreamer, always has been. But he forgets the hard work that has to go with it. He makes excuses.

True, some of our dreams are absurd. They have to be. But what makes them remotely possible is the effort that we are willing to put into it.

Do I tell him that his dreams are too fantastic? Do I advise him to be more practical, and take one step at a time? Do I warn him about the Rejections he is going to face?

Will that destroy his motivation? Was that even the right thing to say? Or do I encourage him to keep his eyes on the distant goal so that he can work towards it? No one can ever tell which way a creative person will swing on the face of criticism. That, I know very well too.

Who was I to judge or advise? Not so long ago, I myself, bursting with excitement at my first 'success', was confronted with the ridicule, "Have you nothing better to do?"

I took weeks to recover.

Crushing dreams is a simple enough job. A flick of the finger, a snap, a mocking laugh, an unkind word - sometimes these are all it takes. It is up to the dreamer to find the strength to shake it off, rise from the ashes of despair, pick up the tools again and fight the constant fear of failure. And display the confidence that one does not feel.

Weighing everything in mind, taking the cautious route, I ask: Have you started working on it?
My heart sinks at his answer.
No, he says. But one of these days, I will.

Tuesday, July 12, 2016

Rejection is a frightful thing, people.

It is devastating enough when it is unexpected. But even when you know it’s coming, in the most pessimistic depths of your heart, when it comes, when the person who holds your fortunes in his hand (whether he knows it or not) delivers the bad news – brutally or kindly or subtly, it does not matter - you are jolted out of your very existence.

You may say, for appearances’ sake, that ‘I tried and I failed; but at least I tried.’ Or that ‘failure is a stepping stone to success.’ Or that some great scientist ‘had failed nine thousand times before he discovered the light bulb’. You utter all that crap (and then some) that you hear daily. None of it helps. The fact of the matter is that you’re rejected. To add insult to injury, you hear that someone else was selected. Why was she chosen whereas I was not?

Was I not ‘hard-working‘a good learner’, ‘dedicated’, ‘promising’? Was I not good enough?

As Owen Wilson says when Reese Witherspoon leaves him for someone else (and describes Owen as a ‘great, funny, amazing guy’), “all the hot words.” 
But.

Rejection is rejection, however eloquently it is delivered.

The blow doesn’t land right away, though. The numbness stays for a while. By then you start believing that you are immune to it, that you have taken it so well despite it being so inhuman and unfair. Then it hits, like thunder gradually following lightning. Much of the beating is taken by your self-confidence.

Once it happens, it is hard to shake it off. It just stays with you forever. Even when some day, you have found your own little successes.